کلماتی که ای کاش میگفتم

گاهی اوقات سنگین‌ترین باری که یک انسان حمل می‌کند، کلماتی است که در گلویش حبس شده و هرگز به زبان نیامده‌اند؛ کلماتی که حالا در راهروهای ذهن، پژواکِ حسرت می‌سازند.

کتاب «کلماتی که ای کاش می‌گفتم» (Words I Wish I Said) اثر کیتلین کلی (Caitlin Kelly) -که برخی به اشتباه آن را با نام‌هایی مشابه مانند گیلیتن می‌شناسند- مجموعه‌ای از اشعار و یادداشت‌های کوتاه و صریح است که مانند یک جراحیِ احساسی، لایه‌های پنهانِ تنهایی، عشق، دلشکستگی و اضطراب را باز می‌کند. کیتلین کلی با ایجاد یک تعلیقِ عاطفی میان «آنچه هستیم» و «آنچه به دیگران نشان می‌دهیم»، فضایی می‌سازد که خواننده در هر خط آن، بخشی از رازهای مگوی خود را پیدا می‌کند. این کتاب فریادی است برای تمام زمان‌هایی که سکوت کردیم تا قوی به نظر برسیم، غافل از اینکه همین سکوت، آرام‌آرام ما را از درون تهی کرده است.

این اثر برای نوجوانان و جوانانی که در دنیایِ شلوغ و بی‌رحمِ مدرن احساسِ درک نشدن می‌کنند، یک همدمِ واقعی است. سبک کیتلین کلی بسیار مینیمال، مدرن و شبیه به زمزمه‌های قلبی است که در ساعت ۳ صبح نوشته شده باشند. اگر به دنبال کتابی هستید که به شما اجازه دهد با دردهای خود روبرو شوید، برایِ آدم‌هایی که دیگر نیستند اشک بریزید و در نهایت راهی برای آشتی با کلماتِ گمشده‌تان پیدا کنید، این کتاب همان آینه‌ای است که به آن نیاز دارید.